16-08-07

Bang voor de toekomst ...

Zaterdagavond voor we vertrokken was Eric nog geweest ... we hadden een fijne avond samen ... het viel me op dat hen samen zien genieten van elkaar mij niet echt moeilijk viel. Enkel de momenten waarop zij bij hem op de borst lag en toen ze elkaar diep en zacht in de ogen keken, toen Eric had besloten naar huis te gaan, bleven in mijn gedachten geprent. Het deed me ook beseffen dat ik die blik nooit zie in haar ogen, op dat moment had ik stilletjes willen verdwijnen ... in het niets ... weg van de pijn ...

Enfin ... ik dacht dat ze samen zien en samen genieten misschien wel ideaal was om de sfeer optimaal te maken voor de vakantie maar dat bleek later helaas niet waar.

Zondag reeds was ze gespannen ... ik liet haar begaan ... valiezenstress dacht ik toen ... Maandagochtend was ze stil in de auto ... hoofdpijn ... te weinig slaap ... ik begreep dat wel ... dus deed ik het grote stuk van de autorit en waren zelfs de kinderen op de achterbank zo lief dat ze zich helemaal stilletjes hielden toen mama in de namiddag een paar uurtjes sliep. Dinsdagmorgen ... na alweer een vermoeiende nacht op een boot ... de laatste kilometers naar ons hotel, heel erg bochtig ... heel even moest ik zelf een uurtje aan de kant ... te moe ... te uitgeput ...

De problemen begonnen pas echt toen we in het hotel aankwamen ... het was helemaal niet het hotel zoals het werd voorgesteld, we waren allebei heel erg ongoocheld ... vuile kamers, slechte service ... enfin een dikke tegenvaller ...

Op zo'n moment probeer ik er echter de moed in te houden ... de zon schijnt, de zee ligt daar, een prachtige streek waarin we ons bevinden ... dus die vuile kamers ... daar kan ik dan wel mee leven ... Maar bij haar zit dat niet zo in elkaar ... de verwachtingen zijn niet ingelost en dat moet worden uitgewerkt ... op mij ... op de kinderen ... de sfeer zat helemaal verkeerd ...

Toen ben ik een eerste keer kwaad geworden ... en dat heeft zich zo veel keren herhaald ... we hebben bijna de volledige vakantie ruzie gehad ... Ik wist toen ook wel dat er meer was ... ik wou ook niet meer verder ... ik wou er mee stoppen ... het voelde allemaal zo slecht  ...

Ondertussen zijn we terug thuis en behalve terug een fikse ruzie maandagavond hebben we ook veel gepraat ... Ze weet dat ik nog steeds kwaad ben ... op haar ... op de manier waarop ze met de ganse situatie omgaat.

Ze geeft nu voor het eerst in onze relatie toe dat zij het is die moet veranderen ... terug gaan leven ... terug beseffen wat ze allemaal had en wat ze allemaal heeft kapot gemaakt de laatste maanden. Maar ik ben bang ... bang dat dat besef niet lang stand houdt ... net als die andere keren toen ze beloofde haar best te zullen doen ... net als die keer, net voor ons verlof ... toen ze beloofde een nieuwe start te zullen maken ...

Ik ben bang ... bang voor de toekomst ... mijn toekomst en die van de kinderen ... Maar ik wil haar die kans geven ... misschien wel de laatste ... maar ze blijft het waard ...

10:55 Gepost door loveu2 in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

*** Het is al heel positief dat je vrouw beseft dat zij zich ook een beetje meer moet aanpassen, jij hebt je het afgelopen jaar heel erg aangepast dus belangrijk is dat jullie je allebei aanpassen. Ik ben ook blij dat jullie na de vakantie al veel gepraat hebben :)
Hou vol he :)
Groetjes,

Gepost door: Sarah | 16-08-07

hey Ik wens je nog een fijne donderdag.

Gepost door: martin | 16-08-07

wij zijn juist begonnen met polymorie ieder heeft iemand. Het kost verdriet pijn en bang. Ma volet zo lekker aan als je samen met met de andere man.
Mijn man genieten nog samen en ook van ons liefje we beseffen dat we elkaar graag zien.
Ma hoe moet de toekomst verder.
Kan er iemand ons helpen wat daarna of hoe moet alles verder. Wat als de kinderen het weten.
Veel vragen ma tis zo fijn gevoel.

Gepost door: nathalie | 21-07-09

De commentaren zijn gesloten.